Existir en dous movementos I Carmen Villar Alonso

xénese (léase coma un augurio): 

nada máis nacer 

creei o mundo 

asegureime de empezar  

polo sorriso do avó 

e aquela boina gastada 

cosida polas propias fadas 

que o protexía do sol 

despois, a miña avoa: 

mandilón, mandilón e mandilón, 

que teña onde escoller, 

pero mandilón, 

e un pano negro para a cabeza 

e nas mans a aspereza suave 

das que lavan  

das que fregan e aloumiñan, 

das que sachan 

mans que tecían 

aquelas miñas trenzas infindas 

coas que non precisaba  

que ninguén me rescatase: 

eu era unha princesa autónoma, 

ou, máis ben, detective 

con elas era quen 

de correr, de choutar 

e mesmo de voar  

improvisando unha hélice, 

e de aterrar sa e salva  

sobre a herba 

só cos xeonllos magoados 

estaba escrito 

estaba escrito 

que tiña que medrar entre dous ríos, 

tigris-bangueses,  

éufrates-gorgua, 

mesopotamia ausente de herdanzas, 

e debuxei, cun só suspiro, toda a auga 

na que guindar botellas 

de mensaxe a terra estraña 

cantos barcos de papel  

non afundiron 

mentres pensaba 

como de grande sería o mar, 

acaso coma a miña montaña? 

tiña de ser, 

dicían as tres meigas  

que viñeran ao meu bautizo, 

tres señoras da aldea do lado, 

cada unha co seu pano, 

tamén negro, 

negro coma o pasado 

tiña de ser 

que fose nena de ler 

e ao meu redor medraron os libres 

e subín a eles coma a un outeiro 

para enxergar dende alí 

o universo 

tiña de ser 

que fose nena de saber 

e ao meu derredor medrasen as preguntas 

e aínda  

coas mans tatuadas 

coa herba das andoriñas 

farta de contar estrelas 

e de pintar arcos da vella  

no horizonte 

lembrei os vagalumes e os cabaliños do demo 

non podían faltar 

tiña que facelos canto antes 

antes de desapareceren para sempre, 

antes de seren tan éxoticos 

que haxa que ir a bali a por eles 

non podían faltar 

os carballos  

para abrazarme, 

nin os cruces de camiños 

nos que cederlle o paso  

á santa compaña  

e aos lobos 

que se achegaban amodiño 

a cheirarnos 

ao sétimo día non descansei 

porque era domingo, 

domingo de ramos, 

e estreabamos soños e zapatos 

e eu ía coma dorothy,  

con sandalias vermellas, 

e ía camiñando a saltos, 

ou coma os merlos nas hortas 

ledos de dar aniñado 

tampouco descansei ao día seguinte 

na infancia non descansamos nunca 

deixamos todo o cansazo para despois 

para cando somos xente 

que non pode vestir calcetíns de distinta cor 

nin pintar mariolas no cemento 

antes de dar o seguinte paso 

á pata coxa 

*** 

apocalipse (léase cantando): 

agora canto, agora canto, 

canto todo o que perdín, 

agora canto, agora canto, 

canto estraño o que vivín 

Artigos relacionados:

Entrevista I Baia Fernández de la Torre: “A curiosidade aproxima, o juízo separa. E eu procuro a unidade” 4 poemas do livro “chairas sucesións” de Oriana Méndez “A ledicia dos volcáns”: oito poemas inéditos de Chus Pato